I left my heart in Ibona

I left my heart in Ibona

              It’s been a year since the last I opened my old account in a social media. I scrolled up and there’s some post or photo that caught my attention and that was my colleagues way back when I was Third Year High School (K-12 was not yet implemented). That photo makes me realized something about myself, that photo make me realized that I learned to be a strong independent person that has a big dream to become someday. That photo questioned myself “Why am I still discovering what I am in the future, while they are now successful in their own life? Why?” that question hits me. Na para bang may mga bagay ba akong hindi ginawa para makuha ko ang nais ko noon? Nakakatawa kasi kasing edad ko lang sila pero parang pinag-iwanan ako ng panahon. Na para bang naging mahina ako, kasi they are now successful, nakuha na nila ang mga gusto nilang makuha, may mga naging Seaman na, naging Professional teacher, lawyer at iba pa. samantalang ako. “patuloy parin sa paghahanap ng kasagutan sa tanong na ano bang gusto ko? Saan nga ba ako masaya?”. Don’t get me wrong masaya ako sa mga narating nila sinisisi ko lang ang sarili ko, kasi sinayang ko ang oras ko noong panahon na gusto kong matupad ang mga inaasam kung marating sa buhay. Mas pinili ko ang landas na nagpahirap sa akin para ma-abot ang pangarap na nais ko. Na hanggang ngayon patuloy parin ako sa pag diskubre sa aking kapalaran.

 Way back when I was third year high school may isang guro na naniwala sa aking kakayahan. And it was Mrs. Susan U. Tabigne siya ang guro na nagbigay ng daan para subukan kung patunayan na kaya kung makipagsabayan sa klase na kahit alam ko kung ano ang aking kakayahan. And also, may mga tao parin na nakasama ko sa paglalakbay at pag-diskubre sa aking sarili at sila ay sina Albert Barles, Richard Yambot, Angelo Roxas, Ederjayson Cumilang, Marvin Flores, Jane Roque, Arriane Salamanque at iba pa marami sila pero hindi ko na ma-alala ang mga pangalan nang iba in-short sila ang mga klasmeyt ko under of Mrs. Susan U. Tabigne in Ibona National High School way back then I don’t even remember the year. That time naranasan kung sumali sa mga pa-contest na singing competition, Sabayang Pagbigkas, Intramurals Audition for Badminton Player, Backyard Boy Scout Jamboree at higit sa lahat sila ang nag-udyok sa aking subukang sumali sa COQC {cadet officer qualification course} for CAT officer. At doon ko naman nakilala ang mga taong humubog sa aking pagkatao at tumanggap sa kakayahan ko which is sina Sir Billy Jude Borreo, Mark Jayson Marquez, Jefferson Dacuel at ibang opisyal ng CAT that time. Grabeng mga pag-subok ang naranasan ko at napatunayan ko na kaya ko pala. They push me to be who I am. And sobrang pasasalamat ko sa kanilang ambag sa buhay ko.

Hindi ko rin makakalimutan na minsan nakaranas ako ng pag-hanga sa isang tao, naranasan kung maging baliw sa harapan ng kanyang klasmeyt dahil sa pagtutukso nila sa akin sa tuwing pumupunta ako sa kanilang room noon. Naranasan kung mahiya pag nakikita ko siya sa harapan at napapadaan siya sa harap ng aming classroom. Naranasan kung maging malandi sa tuwing naiisip ko siya. At higit sa lahat naransan kung masaktan dahil hindi niya kayang I crush back ako dahil hindi daw kami talo and also, he is a member of Iglesia ni Cristo. Basta marami akong naranasan nang mga panahong iyon. And it was the first man that I fell inlove and heartbreak named Ederson Cumilang at kapatid siya ng klasmeyt ko.  Madami pa ang dumaan sa aking buhay may mga taong nagparamdam ng sakit at kaligayahan. Sakit, sakit ang naramdaman ko sa isang tao dahil sa kanya natuto akong umibig natuto akong mag-mahal ng kapwa ko lalaki kahit alam kung bawal, lets call him Jairo (hindi niya tunay na pangalan) I was third year by then while he is first year pero mas panganay nga lang siya sa akin ng dalawa o tatlong taon, first time I saw him noong kakarating ko lang sa barangay Ibona Dingalan, Aurora I don’t know kung pamangkin siya ng kinakasama ng mama ko basta ang alam ko kilala siya ni mama at ng kinakasama ng mama ko I was sevretly inlove with that guy not until I found out that he is also a student in the school where I enter as first year high school back then and nagkaroon ako nang lakas loob na umamin sa kanya through letter back then kasi wala pa akong cellphone so I wrote a letter for him to confess my real feeling about him. Hindi siya sumagot sa sulat na na pinadala ko sa kanya not until naging malapit kami sa isa’t-isa. Naging magka-ibigan at hindi nagtagal nahulog na talaga ang loob ko sa kanya. I know naman na ako lang ang nagbibigay ng malisya sa kabutihan niya sa akin. Hanggang sa dumating ang hindi ko inaasahan biglang nagbago ang pakikitungo niya sa akin, yung tipong hindi na siya mahagilap sa tuwing kailangan ko ng kausap, yung literal na nilayuan ako. Yung araw na pala yun niya nabasa ang sulat na ginawa ko, sabi ng kapatid niya hindi niya ako kailanman magugustuhan dahil straight siya which mean totoo naman yun. Ako lang pala ang umasa na balang araw magugustuhan niya rin ako at mamahalin ako kung paano ko siya minahal pero nagkamali pala ako. Sinaktan ko ang sarili ko sa pag-asang may nararamdaman din siya sa akin dahil sa kanyang pakikitungo at kabaitan yun pala ay walang malisya. That was my first heartbreak back then.

Para maibsan ang sakit na dulot ng pagka-bigo ay nanatili akong nakipag-halobiro sa mga klasmeyt ko at pinagpatuloy ang pag-hanga ko sa kapatid ng klasmeyt ko at siyempre para maibsan Narin ang aking kalungkutan ay sa bawat anyaya ng aking mga klasmeyt sa overnight o picnic ay pumapayag ako dahil ayaw kung maramdaman na mag-isa ako ng mga araw na iyon. One-time Ederjayson and the rest of my klasmeyt na lalake ay pumunta sila sa aming bahay gabi iyon at wala pa akong kasama sa bahay na iyon dahil sina mama at ang kanyang kinakasama ay umuwing Ilocos Norte at nagkayayaan sina Ederjayson at mga barkada niyang tumambay sa bahay. Wala akong ka-alam- alam na may dala silang ipinagbabawal na CD specially we are minor.  On that day I learned to watch manga porn just because of my klasmeyt back then. Sa limang araw na wala akong kasama sa bahay natuto akong humithit ng sigarilyo, manood ng porn at uminom ng alak in short na impluwensiyahan ako ng bisyo. Marami pa ang nangyari sa buhay ko yung gusto lung kalimutan na ginagawa ko sa Ilocos Norte ay muling naibalik sa lugar kung saan ako namalagi ng isang taon.

Sa pamamalagi ko sa bayan na iyon maraming mga ala-ala ang masarap balikan at may mga ala-alang ayaw ko nang balikan pero pilit parin bumabalik. Tulad nalamang ng karanasan ko sa kapatid ng taong una kong minahal. Gabi iyon tumatambay ako sa likod ng bahay kung saan may duyan na nakasabit, walang ilaw pawang dilim ang nakikita, tanging ang kunting Liwanag ng buwan lamang ang naging ilaw ko ng gabing iyon ng may isang anino ng tao ang lumapit sa aking kinaroonan. Isang taong amoy alak na para bang katatapos lang nila uminom  ng gabing iyon, ramdam ko ang kanyang presensiya na para bang may gusting sabihin na hindi niya masabi bagkod gusto niyang gawin sa akin. Hinayaan ko lang siya sapagkat kilala ko naman ang taong iyon dahil alam ko na tatabi lamang siya sa kinauupuan kung duyan, ngunit mukhang nagkamali ako ng tinuran dahil iba ang ginawa niya humarap siya sa akin na para bang nagmamaka-awang lumuhod ako sa kanya at damhin ang kanyang hinaharap na ayaw ko na sanang mangyari pa muli ang pagkakamaling nagawa ko noon. Na maaring ikasira ng aking pagkatao lalo pa’t kapatid niya ang taong una kung minahal. Ngunit pinaglaruan ako ng aking sarili hindi ko napigilan ang tukso ng damdamin, mas nanaig ang aking pangangailangan sa aking katawan naganap ang hindi dapat mangyari, wala na akong magawa Kundi ipaubaya ang aking sarili na baka sakaling isang beses lang mang-yari ang mga bagay na iyon. Ngunit dinaya ulit ako ng tadhana naulit hindi lang isang beses kung hindi ilang beses ang mga kaganapang iyon. Nag nagdulot sa akin nang pang-didri sa aking sarili at sa aking pagkatao. Nagpaubaya ako sa taong alam kung katawan lamang ang habol sa akin. Hindi ang pagmamahal na nais ko.

Sa pagkakataong nagaganap ang mga bagay na iyon mas lalo akong nalulong sa aking bisyo na dumating sa punto na kahit pinagbabawal na sigarilyo ay aking ginawa. At nagdulot ito ng matinding hindi pagkaka-unawaan sa pagitan naming mag-ina. Nanatiling sikreto ang mga nangyari sa amin ng kapatid ng taong totoo kung minahal na hanggang sa ngayon ay umaasa ako na muli kung makikita at makasama kahit panandalian, ngunit binabato ako ng katotohanan na kailanman ay hindi na mangyayari iyon at kung mangyari man iyon ay paniguradong may sarili na silang pamilya, samantalang ako patuloy sa paghahanap ng kanilang bakas kung ano na ang kwentong nabuo nila sa kanilang buhay.

              Marami man ang nagbago sa aking nakaraan, patuloy parin akong lalaban at patutunayan sa aking sarili na balang araw maipapakita ko sa kanila na kahit pinag-iwanan man ako ng panahon mararating at mararating ko parin ang akig pangarap sa pamamagitan ng pagtitiwala sa aking sarili at pagpupursigi sa bawat hamon na darating sa aking buhay na magpapabago sa aking hinaharap. Patuloy kung alalahanin ang nakaraan na minsan nagbigay ng kalungkutan, pag-asa at pagmamahal sa aking buhay. Gagawin kung insprasyon ang kanilang mga narating upang ipagpatuloy ko ang aking buhay. I learned from them to be stronger and to be a fighter individual. Kaya ano man ang mangyayari mananatili akong mangangarap na balang araw makita at makasamang muli ang mga taong naging bahagi ng aking buhay. At patuloy parin akong maghihintay ng tamang panahon na muli silang mapasalamatan sa lahat ng kanilang ibinahagi sa aking buhay.